gallery/vector aangepast witfile

Blog

Nieuwe ervaring

Laats mocht ik een hele nieuwe ervaring ondergaan; het bijwonen van een sectio.

 

Voor de meeste vrouwen is een natuurlijke bevalling hun grootste wens, zelf is het me gelukkig 3 keer gegeven.

Maar wat is het toch geweldig dat deze vorm van bevallen ook bestaat. Om welke reden er dan ook gekozen wordt voor een keizersnede, het blijft nog steeds jouw bevalling. En hoe fijn is het dan dat je foto's hebt van wat er letterlijk achter de schermen afspeelde.

 

Rond 8.30 uur kreeg ik een berichtje dat ze het inleiden gingen doorzetten. Het afwachten was begonnen. Rond de lunch was alles nog rustig wat heel gewoon is bij een eerste bevalling.

Om 14:00 kwam er een weeën storm opzetten en leek alles erg vlot te gaan. Dus hup op weg naar het ziekenhuis. Ze had veel moeite met de weeën op te vangen, het infuus werd omlaag gezet en de douche en het bad werden afgewisseld om wat ontspanning te kunnen vinden.

Na een hele tijd weeën opvangen maar amper ontsluiting creërende werd er gekozen voor een ruggenprik. Eindelijk even bijtanken, op krachten komen voor het laatste stuk. De ontspanning kwam terug en dit kwam de ontsluiting ook langzaam ten goede.

De uren verstreken maar de kleine meid wilde niet verder naar beneden zakken. Na twee echo’s en de komst van de gynaecoloog werd er besloten dat het op de “natuurlijke” weg niet zou gaan lukken. Toen ging alles razendsnel, de familie kon nog net op de hoogte worden gesteld, maar hup met het bed door de nachtelijke gangen van het ziekenhuis, op weg naar de OK.

Het was nog even spannend of ik mee de OK op mocht, maar gelukkig gaf het OK-team uiteindelijk toestemming. Yeah! Snel snel omkleden en gaan. Een geheel nieuwe ervaring voor mij, maar wat bijzonder! En wat mogen we blij zijn dat deze manier van ter wereld komen bestaat!

Eindelijk was daar een prachtig meisje, gezond en wel!

 

Arnhem - geboortefotografie - keizersnede - bevalling - Rijnstate

 

 

gallery/geboorte kiki--25
gallery/geboorte kiki-2876
gallery/geboorte kiki--52

Earlybirds Jop

Dinsdag 11 december mag ik naar het Elkerliek ziekenhuis in Helmond om daar, de met 32 weken geboren, Jop vast te leggen.

 

Ik heb om 10:00 uur met Tim afgesproken bij de balie van het centrum geboorte en gezin. Hij begeleidt mij naar hun kamer, wat een mooi centrum is dit! Baby Jop slaapt heerlijk met couveuse en al bij papa en mama op de kamer. Ondanks de emotionele en spannende periode ogen Tim en Moniek rustig en zelfverzekerd, en de liefde spat er van af!

Ze doen zo goed als alle verzorging voor Jop al zelf. Jop reageert heel alert bij het horen van mama’s stem, prachtig hoe dit cgg bijdraagt aan de goede binding van ouders en kind.

 

Moniek komt vroeg in de zwangerschap met bekkeninstabiliteit thuis te zitten. Hoe verder de zwangerschap vordert hoe meer ook haar bloeddruk begint op te spelen. Na een paar keer voor controle in het ziekenhuis te zijn geweest moet ze op 30-11-2018 toch echt blijven wegens pre-eclampsie. Ze wordt steeds zieker maar de kleine doet het gelukkig nog goed.

In de nacht van 4 op 5 december krijgt Moniek een zwaar insult, waar Tim “gelukkig” wakker van wordt. Wat ongelofelijk schrikken voor dit jonge stel!! Wachten is geen optie meer en terwijl Moniek nog niet volledig bij is wordt er gebeld met de ok. Het eerste vrije plekje is voor hen, en zo wordt op woensdag 5 december 2018, 10.14 uur met 1700 gram, kleine (42cm) mooie Jop geboren.

 

Op voorhand niet een gewenste datum, maar een mooier Sinterklaas cadeau is er natuurlijk niet.

 

Het gaat daarna gelukkig redelijk vlot beter met Moniek, de borstvoeding komt mooi op gang en op dag 5 heeft Jop zelfs al zelf proberen te drinken. Wat een kanjer! De hoop is er om voor 2019 thuis te zijn, ik hoop onwijs hard met ze mee.

gallery/blogtemplate-1